Teraz jednak małe podsumowanie pierwszego semestru. To, co mi się przypomina pierwsze jeśli pomyśle o Politechnice to słowa mojej byłej nauczycielki fizyki, która powiedziała mi by na tą uczelnie nie iść – bo stracę 5 lat. Po pierwszym semestrze – jeśli chodzi o Informatykę – muszę przyznać że to półrocze produktywne nie było. Osobiście niczego nowego się nie nauczyłem, ale rozumiem to że nie wszyscy na roku byli zainteresowani programowaniem tak jak ja – mam tylko nadzieje że w następnym semestrze Informatyka się rozkręci.

Jeśli jednak bierzemy pod uwagę inne przedmioty – takie jak Analiza (pozdrawiamy Mateusza), Algebra (pozdrawiamy Marcina), BHP i Ergonomia czy nawet Fizyka (pozdrawiamy Marka) – to mogę powiedzieć że czegoś się nauczyłem, więc tutaj zadanie uczelni zostało spełnione – student czegoś się nauczył.

O fizyce trzeba jednak powiedzieć trochę więcej, a to dlatego że przez ten przedmiot nie miałem dłuższych ferii. Wszystkie przedmioty zaliczyłem w terminie, tylko ten wykład z fizyki… Przy fizyce i jej zaliczaniu, pojawiło się wiele głosów mówiących że to wina egzaminatora, że wymyślił sobie jakiś wysoki poziom którego my – biedni studenci informatyki – nie potrafimy osiągnąć (w pierwszym terminie zdało 6 osób, a w drugim 26). Mówiąc (albo pisząc) szczerze, to sam byłem jednym z nich. Patrząc jednak na to racjonalnie, trzeba przyznać że jest to jednak próba zwalania na innych winy za swoje błędy. No cóż, wszyscy jesteśmy ludźmi.

I to by było na tyle, jeśli chodzi o podsumowanie pierwszego semestru – wszystko jest zdane, nie mam żadnych zaległości – teraz tylko czekać na drugi semestr i co ważniejsze: Nie obijać się jeśli chodzi o naukę!

Ja zaś postanowiłem spytać się moich kolegów – którzy mają większą wiedzę o piłce kopanej, większe szczęście w typowaniu wyników, albo po prostu chciałem poznać ich zdanie na ten temat. Te typy tutaj przedstawię by nie zapomnieć o tej małej ankiecie i sprawdzić czy te typy się sprawdzą, jeśli tak to będę wiedział kogo pytać o wyniki przy obstawianiu…

• Mateusz
  • Grupa A – Grecja, Czechy
  • Grupa B – Holandia, Niemcy
  • Grupa C – Hiszpania, Włochy
  • Grupa D – Francja, Anglia
  • Mecz finałowy – Holandia vs Francja
• Marek
  • Grupa A – Rosja, Czechy
  • Grupa B – Holandia, Niemcy
  • Grupa C – Hiszpania, Włochy
  • Grupa D – Francja, Anglia
  • Mecz finałowy – Hiszpania vs Niemcy
• Marcin
  • Grupa A – Grecja, Czechy
  • Grupa B – Holandia, Niemcy
  • Grupa C – Hiszpania, Włochy
  • Grupa D – Francja, Anglia
  • Mecz finałowy – Hiszpania vs Niemcy
• Patryk
  • Grupa A – Rosja, Grecja
  • Grupa B – Portugalia, Niemcy
  • Grupa C – Hiszpania, Włochy
  • Grupa D – Francja, Anglia
  • Mecz finałowy – Hiszpania vs Anglia

PS: Koledzy “pogrubieni” to ci którzy na piłce nożnej się znają, zaś pogrubienie zespołu przy meczu finałowym oznacza że ma wygrać.

Zobaczymy czy te typy się sprawdzą, a jakie są wasze? Może ktoś z soupa będzie mieć lepsze pomysły? Jeśli tak, to napiszcie komentarz, albo dajcie react na moim soupie. Wszystko się okaże 1 lipca, gdy skończy się ostatni mecz Euro 2012, wtedy też przypomnę się z tymi typami i zrobię podsumowanie.

Wszystko zaczęło się o 9-tej prelekcją Pana Jana Kleczkowskiego z Microsoftu, pod tytułem “Co może dać ci Microsoft?“. Prelekcja była dobrze poprowadzona – widać było że nie jest to Jego pierwsza taka prelekcja – która powiedziała mi trochę rzeczy na temat tego co Microsoft oferuje studentom i uczelniom wyższym, czyli o programie MSDN AA, DreamSpark, BizSpark i okazji na telefon z Windows Phone 7. Mówiąc szczerze, nie wiedziałem jedynie o BizSparku, czyli programie Microsoftu do start-upów – Informacja okazała się przydatna, może się jeszcze przydać.

Kolejna prelekcja to było coś zatytułowana: “.NET dla webdevelopera“, prowadzona była ona przez Pana Mariusza Matyska z JCommerce. Z tej prezentacji raczej nic nie wyniosłem poza uczuciem że Pan prowadzący wyczytał większość ze slajdów mało dopowiadając od siebie. Ale jako, że na tym konkretnym wykładzie wygrałem pen-drive’a – nie mam do tej prezentacji żadnych innych zastrzeżeń .

Kolejnym punktem programu było: “Wprowadzenie do Kinect“, prowadzone przez “ewangelistę” Microsoftu, Pana Tomasza Wiśniewskiego. Ta prezentacja odbyła się razem z maszynką zwaną Kinect. Dowiedzieliśmy się pokrótce jak to działa – Czyli że Kinect ma cztery mikrofony, jedną kamerę “kolorową”, jeden sensor podczerwieni, jeden promiennik podczerwieni i masę algorytmów uczonych maszynowo. Prócz tego, zaprezentował nam przykładowe dema dostępne razem z Kinect SDK for Windows i dowiedzieliśmy się pokrótce jak to działa w środku i jakie dane dostarczane są deweloperom. Prezentacja była ogólnie na plus, jednak pokazywanie kodu źródłowego sampli do sdk – i to w wersji beta, moim zdaniem nie było konieczne. Można było ograniczyć się tylko do pokazania owych sampli.

O 13 Pan Jan Kleczkowski zaprezentował nam Konkurs Imagine Cup, opowiadał on o samym konkursie, pokazał nam film z zeszłego roku gdy to ekipa z Polski bawiła się w Nowym Yorku i bardzo zachęcał do tego byśmy wystartowali w nim, bo tylko wtedy pojedzie do Australii – bo tam ma być finał rozgrywek w 2012 roku.

Przedostatnią prezentacją była: “Jak zbudować i sprzedać aplikację SharePoint. Listy z pola walki“, prowadzona przez pana Andrzeja Gnypa z Netline. Mimo tytułu, nie było tam dużo SharePointa, autor postanowił przekazać nam swoje doświadczenia związane z pracą jaką wykonywał w firmach które zajmowały się tworzeniem i wdrażaniem systemów produkcyjnych. To co zapamiętam po tej prelekcji to to, że aplikacje nie dzielą się na ładne, funkcjonalne itp. Tylko dzielą się na: zapłacone i niezapłacone. Oczywiście nasz prelegent oświadczył nam, że drugiego typu aplikacji lepiej unikać. IMO to była najlepsza prelekcja całego ITADu.

Ostatnią prelekcją była: “15 typowych problemów w automatyzacji testów“, prowadzoną przez duet: Dawid Grela i Piotr Podskarbi z firmy Future Processing – na marginesie sponsora nagrody głównej ITADu. Prezentacja ta była… źle dobrana, mówiąc w wielkim skrócie, bo większość z uczestników nie wiedziała z czym się je testy jednostkowe aplikacji. I wszystkie te 15 typowych problemów… jakoś nie sprawiało wrażenia “typowych”. I niestety duet prowadzących, nie nadawał się na prowadzenie takiej prelekcji. Moim zdaniem, lepiej by było gdyby przybliżyli nam zwykłym śmiertelnikom właśnie te testy jednostkowe – szczególnie że mieliśmy na tych prelekcjach wycieczki z innych pobliskich szkół.

Sam ITAD na Politechnice Opolskiej oceniam pozytywnie. Można było dowiedzieć się czegoś nowego, wygrać koszulkę, książkę czy pen-driva … No i nie można zapominać, że nie było wtedy zajęć na uczelni…

MSDN AA to mówiąc krótko strona internetowa, na której można znaleźć i pobrać legalne oprogramowanie Microsoftu, taki The Pirate Bay 2.0. By mieć do niego dostęp trzeba mieć uczelnie która będzie za to płacić (wykaz) i konto na uczelnianej wersji MSDN AA.

Na stronie dostępne jest – podaje za wikipedią bo nie chce mi się tego spisywać ze strony:

• Microsoft Visual Studio 2010
• Microsoft Visual Studio 2008
• Microsoft Visual Studio 2005
• Windows Server (2003, 2008, 2008 R2 – Standard, Enterprise)
• Windows 7 (Professional, Enterprise and Ultimate)
• Windows Vista (Business and Enterprise)
• Windows XP (Professional)
• MSDOS (6.0 and 6.22) – tak można sobie legalnie ściągnąć DOS-a
• Microsoft Exchange Server (2007, 2010)
• Microsoft Expression Studio (1, 2, 3, 4)
• Microsoft SQL Server (2005, 2008, 2008 R2 – all editions)
• Microsoft Access (2003, 2007, 2010)
• Microsoft OneNote (2007, 2010)
• Microsoft Project (2007, 2010)
• Microsoft Visio (2007, 2010)

Po zalogowaniu się na stronie można wybrać jakie produkty chcemy kupić – za 0,00 Euro – by potem ściągnąć. Wybór – w moim wypadku – to 156 produktów Microsoftu, od DOS-a do Windowsa 7.

Jak pewnie w tym mini wykazie zobaczyliście, nie ma tam MS Office’a. Nie jest to efekt tego, że moja szkoła na niego poskąpiła, tylko dlatego że nie ma go tam od nowości.

Oczywiście ściągnięcie czegokolwiek jest tutaj osiągnięciem, bo Microsoft musiał wymyślić swoją własną metodę ‘ściągania oprogramowania’. Nie mamy tutaj – po zamówieniu – odnośnika do ftp-a z obrazem ISO, plikiem wykonawczym czy czymś podobnym… Wszystko musimy ściągać za pomocą dedykowanych downloaderów. Tj, najpierw ściągamy downloadera (wielkość ~1MiB) by potem móc ściągnąć dany produkt. I żeby było zabawniej to wszystko najpierw jest ściągane do pliku sdc (zaszyfrowanego formatu microsoftu), by później mogło być wypakowane. Nie chce nic mówić o tym, że jeśli coś się ściągnie z błędem, to trzeba ściągać cały plik na nowo.

Co prawda wikipedia mówi że udało się komuś napisać program który rozpakowuje ten typ pliku, ale niestety nie działa on z Windowsem 7, albo nie rozpakuje on Windows 7, z pliku *.sed bo MS zaktualizował format.

Moim zdaniem, skoro Microsoft wymyślił własny program do ściągania plików – z własnym formatem – to dlaczego nie zaimplementował obsługi błędów? (jaka jest na przykład w sieci BitTorrent?).

Co jednak należy przyznać MS, to to że dał taką usługę do rąk uczelni i studentów w Polsce, dzięki temu – jak to powiedział jeden z wykładowców – będziemy mogli po raz pierwszy mieć oryginalnego Windowsa zainstalowanego na komputerze . No i będziemy mogli poznać więcej programów Microsoftu – i to za darmo . Dla mnie to plus – i to wielki bo mam do tego dostęp za darmo.

Na zakończenie pozwolę sobie zacytować tekst z polskiej strony Microsoft Edukacja która porusza temat jak student może wykorzystać program MSDN AA:

Wyobraź sobie, że masz do napisania projekt na uczelni zadany na początku semestru. Powoli zbliża się sesja i termin oddania. Naturalnie trzy dni przed terminem zaczynasz szukać oprogramowania, dzięki któremu wykonasz projekt. Jeśli zamierzasz ściągnąć go z „innych” źródeł – to lepiej zacznij od dobrego antywirusa i wizyty u wróżki Dzięki MSDN AA problem dostępu do oprogramowania masz z głowy, możesz wykorzystać najnowsze pozycje, jakie są wypuszczane na rynek (Visual Studio 2008, Sql Server 2008), czasami nawet przed ich premierą – jak np. Windows 7! W razie jakichkolwiek problemów możesz liczyć na wsparcie społeczności, np. na forum CodeGuru.

Poza tym, w razie wizyty w akademiku „smutnych Panów w czarnych płaszczach”, jesteś czysty – posiadasz całkowicie legalne oprogramowanie!”

Co program zapisuje:

• Nazwę pliku
• Atrybuty pliku
• Daty dostępu, stworzenia pliku i ostatniej modyfikacji – w postaci uniksowego znacznika czasu.
• Prawidłową wielkość pliku – dla wszystkich plików, nawet tych powyżej 4 GiB

Dane są zapisywane tylko i wyłącznie w unikodzie, co oznacza że plik jest 2 razy większy niż mógłby być. Ale ma to także swoje dobre strony, bo nie uciekną nam dodatkowe informacje o znakach, na przykład gdybyśmy mieli w nazwie folderu/pliku jakiś znak z cyrylicy albo jakiegoś innego egzotycznego alfabetu. I też będzie można pobrać nazwy plików które są dłuższe niż 280 znaków.

Plik wykonawczy wymaga MS Visual C++ Redistributables 2010 (x86, x64), kod kompiluje się poprawnie tylko i wyłącznie pod Visualem – niestety.

Program: http://dl.dropbox.com/u/35418266/projekty/cat2xml/cat2xml-1.0.exe
Kod: http://dl.dropbox.com/u/35418266/projekty/cat2xml/cat2xml-1.0.cpp

Działanie tych funkcji polega na zapisaniu tekstu podanego jako argument tej funkcji do pliku (fprintf), na standardowe wyjście (printf) i do c-stringa (sprintf). Działanie tej funkcji nie jest jednak tak błahe. Pozwala ona bowiem na wpisanie na standardowe wyjście tekstu ‘sformatowanego’ (btw nie wiem jak to poprawnie przetłumaczyć na polski, więc zostańmy przy tym makaronizmie). Czyli mówiąc po ludzku możemy wyświetlać wartości zmiennych w czytelnych dla ludzi formacie.

W ‘czytelnym dla ludzi formacie‘? Przecież wystarczy tylko ‘std::cout << zmienna‘. No właśnie nie wystarczy – szczególnie w C które nie posiada: klas, przeciążania operatorów i couta czy cina.

By pokazać dlaczego ta umiejętność tej funkcji jest taka ważna, przeprowadźmy test. Zapiszmy do pliku wartość zmiennej tak jak jest ona przedstawiona w pamięci:

#include <stdio.h>
int main()
{
 FILE * f = fopen("dane.txt", "wb"); //otwieramy plik
 int zmienna = 126;
 fwrite(&zmienna, sizeof(int), 1, f); //zapisujemy do pliku wartość zmiennej
 fclose(f); //zamykamy plik
 return 0;
}

I teraz zagwozdka: co będzie w pliku: dane.txt? Jeśli ktoś udzielił odpowiedzi że liczba 126 to ma częściowo rację. Będzie tam liczba 126 ale zapisana ‘tak jak jest w pamięci’, czyli: ~    (tak tylda i 3 znaki o kodzie 0 [czyli NULe]). Nie oczekujemy chyba że zwykły użytkownik będzie w stanie zrozumieć że ten ciąg niezwiązanych ze sobą cyfr/znaków/itp jest liczbą którą chcemy jemu pokazać.

Dlatego tutaj potrzebna jest konwersja z liczby całkowitej na c-stringa. Można – w tym przypadku – użyć funkcji atoi z nagłówka. Ale po co skoro mamy printf który dokona nam konwersji w locie.

Funkcja jako argument przyjmuje ciąg c-string który ustala ciąg formatujący. W tym ciągu możemy użyć znaczników formatujących które mają taki format: %[flagi][margines][precyzja][długość]specyfikator. Kolejne zaś argumenty jakie może przyjąć ta funkcja to zmienne które chcemy wyświetlić.

I tak dla przykładu by wypisać do pliku wartość tej biednej zmiennej musimy posłużyć się funkcją fprintf:

#include <stdio.h>
int main()
{
 FILE * f = fopen("dane.txt", "wb"); //otwieramy plik
 int zmienna = 126;
 fprintf(f, "%d", zmienna); //zapisujemy do pliku wartość zmiennej
 fclose(f); //zamykamy plik
 return 0;
}

W pliku będzie teraz zapisane: 126.

Te znaczniki formatowania mają jednak bardziej zaawansowaną postać niż %d. Teraz czas by wyjaśnić co można z nimi zrobić:

• flagi
  • - (minus) – Wyrównuje tekst do lewej względem podanego marginesu. Domyślnie tekst jest wyrównywany do prawej.
  • + (plus)- Wymusza by wartość była poprzedzona znakiem + (plus) lub (-) minus, nawet dla wartości większych od zera. Domyślnie pokazywany jest tylko minus dla wartości mniejszych od zera.
  • (spacja) – Jeśli wartość do wyświetlenia jest dodatnia, w miejscu znaku zostanie wstawiona spacja.
  • # (hash)- Gdy użyte ze specyfikatorem: o, x lub X. Wyświetla przed wartością: 0, 0x lub OX, dla wartości różnych od zera.
    Gdy użyte razem ze e,E lub f, wymusza wypisanie separatora dziesiętnego. Domyślnie gdy nie ma żadnej liczby po przecinku, przecinek nie jest wyświetlany.
    Użyty z g i G daje taki sam efekt jak użyty z e i E, ale końcowe zera nie są obcinane.
  • 0 (zero) – Jeśli został zdefiniowany margines, zamiast spacji w miejsce dopełnienia są dodawane zera.
• margines
  • Jeśli podamy jakąś liczbę – będzie to minimalna ilość znaków do wyświetlenia. Jeśli wartość zmiennej będzie mniejsza niż ilość tych znaków, brakujące znaki zostaną dopełnione spacjami. Nawet jeśli wartość zmiennej nie będzie mieścić się w podanym zakresie, wartość zmiennej nie będzie obcięta.
  • * (gwiazdka) – jeśli podamy gwiazdkę, to ilość znaków które mają stanowić margines będzie zapisane w zmiennej poprzedzającą zmienną z wartością.
• .precyzja – nie należy zapominać o kropce!
  • Jeśli podamy jakąś liczbę – Dla liczb całkowitych (d, i, o, u, x, X) jest to jaka liczba znaków ma być wypisana minimalnie. Jeśli liczba jest zbyt mała to zostanie ona dopełniona wiodącymi zerami. Precyzja 0, oznacza że dla zera nie zostanie wyświetlony żadna wartość.
    Dla e, E i f: to jest ilość cyfr wyświetlona po przecinku
    Dla g i G: To jest maksymalna ilość wyświetlonych cyfr znaczących
    Dla s: jest to maksymalna ilość znaków które zostaną wypisane. Domyślnie wypisywane są wszystkie znaki póki nie zostanie napotkany znak NULL (czyli znak o numerze 0).
    Gdy nie zostanie zdefiniowana żadna precyzja, domyślnie brane jest 1. Gdy zostanie napotkany sam znak kropki, brana jest wtedy precyzja 0.
  • * (gwiazdka) – jeśli podamy gwiazdkę, to ilość znaków które mają stanowić margines będzie zapisane w zmiennej poprzedzającą zmienną z wartością.
• długość
  • h (małe h) – Argument jest interpretowany jako short int lub unsigned short int (tylko dla: i, d, o, u, x i X).
  • l (małe l) – Argument jest interpretowany jako long int albo unsigned long int dla i, d, o, u, x i X, i jako szeroki znak (wide charater) albo wcstring dla c i s.
  • ll (dwa małe l) – Argument jest interpretowany jako long long int albo unsigned long long int dla i, d, o, u, x i X.
  • L (duże l) – Argument jest interpretowany jako long double, dla e, E, f, g i G.
• specyfikator
  • c (małe c) – Pojedynczy znak
  • d albo i (małe d albo małe i) – Liczba całkowita ze znakiem
  • e (małe e) – Notacja naukowa korzystająca ze znaku e
  • E (duże e) – Notacja naukowa korzystająca ze znaku E
  • f (małe f) – liczba zmiennoprzecinkowa.
  • g (małe g) – skrócone %e lub %f
  • G (duże g) – skrócone %E lub %f
  • o (małe o) – Wyświetlenie liczby w notacji ósemkowej
  • s (małe s) – Wyświetlenie c-stringu
  • u (małe u) – Wyświetlenie liczby całkowitej bez znaku
  • x (małe x) – Wyświetlenie liczby w notacji szesnastkowej (małe litery)
  • X (duże x) – Wyświetlenie liczby w notacji szesnastkowej (duże litery)
  • p (małe p) – Wyświetlenie adresu wskaźnika
  • n (małe n) – Nic nie jest wyświelone. Ten argument musi być wskaźnikiem na inta który będzie przechowywał liczbę znaków już wyświetlonych.
  • % (procent) – Wyświetlenie znaku %

Jeśli przeczytaliście tą całą listę to gratulacja dla was, jeśli nie przeczytaliście to też należą wam się gratulacje, bo programista powinien wiedzieć gdzie znaleźć te informacje, a nie musi ich znać na pamięć.

Jednak jako że pewnie większość tekstu na górze nie przeczytała, to pokaże teraz do czego można wykorzystać znaczniki formatowania w funkcjach z rodziny printf. To co jest w komentarzach, to jest to co wypisze na standardowe wyjście funkcja:

#include <stdio.h>
int main()
{
 //zabawa z printf
 printf("Znaki: %c, %c\n", 'a', 66); //Znaki: a, B
 printf("Liczby: %+d, %3d, %03d, %d\n", 10, 10, 10, 10); //Liczby: +10,  10, 010, 10
 printf("Naukowa: %.2e, %2.3E, %#.e, %3.2E\n", 23.22f, 23.22, 23.22, 23.22); //2.32e+001, 2.322E+001, 2.e+001, 2.32E+001
 printf("Zmienno liczbowa:  %4.2f %+.0e %E \n", 3.1416, 3.1416, 3.1416); //Zmienno liczbowa:  3.14 +3e+000 3.141600E+000
 printf("Podstawy: %o, %d, %x, %#o, %#d, %#x\n", 100, 100, 100, 100, 100, 100); //Podstawy: 144, 100, 64, 0144, 100, 0x64
 printf("Napisy: %s, %.3s\n", "Test", "Test"); //Napisy: Test, Tes
 printf("Margines: %*s", 30, "Nie zajme 30 znakow\n"); //Margines:           Nie zajme 30 znakow
 return 0;
}

A na koniec pojawia się pytanie, czy korzystając z C++ będziemy musieli kiedyś korzystać z tej funkcji? Bo co jak co, std::cout wydaje się wygodniejsze. Moim zdaniem – w końcu to mój blog więc o moje zdanie chodzi – dla osób piszących w C++ nie będzie ta funkcja potrzebna, jeśli chodzi o proste programy. W bardziej zaawansowanych programach, przyda się znajomość znaczników formatujących, gdy obsługa strumieni/formatowania wyjścia będzie opierać się właśnie na printf-ach a nie na strumieniach znanych z C++.

Ja zaś używam gdzie się da printf-a bo jest dla mnie czytelniejszy niż cout, szczególnie jeśli chodzi o wyświetlanie liczb zmiennoprzecinkowych.

Doodle or die to gra o banalnym i genialnym w swej prostocie pomyśle, cała zabawa polega na tym że mamy opisać podany nam obrazek, albo narysować z opisu jakiś obrazek. Czyli przeniesienie do internetu zabawy w głuchy telefon. Cała zabawa polega na tym, że dwaj różni internauci z takiego samego opisu mogą narysować coś zupełnie różnego i tak samo dla obrazków. Dwaj różni internauci mogą opisać jeden obrazek na dwa różne sposoby. Czasami więc wychodzą… dziwne rzeczy.

Sama ‘rozgrywka‘ w grze wygląda tak, że mamy opisać obrazek albo go narysować z opisu kogoś innego i tak na zmianę. Czasami gra poprosi nas o rozpoczęcie zupełnie nowego łańcucha przez narysowanie czegoś lub wpisanie czegoś. Wszystkie węzły – bo tak nazywają się pojedyncze gry w których uczestniczyliśmy – są wyświetlone na stronie głównej gry, więc zawsze można zobaczyć jak doszło do tego opisu lub obrazka który My dostaliśmy.

Na koniec ostrzeżenie. Ja o tej grze dowiedziałem się na 4chanowskim /v/, więc w grze możecie oczekiwać różnego rodzaju “distrubing pics”, Sonica (nie wiem dlaczego, ale w prawie każdym węźle można było znaleźć tą niebieską kulkę) i innych dziwnych obrazków załadowanych uploaderem a nie narysowanych.

Mówiąc szczerze, to jest największa zmora tej gry, gdy różni dziwni ludzie nie chcą się bawić i nie opisują obrazka tylko wklejają jakieś dziwne rzeczy do pola opisu i nie rysują tego o co ich poproszono tylko Sonica/pornosy z furry w roli głównej itp.

Mimo jednak tej niedogodności warto tej grze dać szanse, bo nie jest jeszcze spustoszona przez spammerów, cheaterów i innych. Aha, tylko pamiętajcie żeby się kiedyś oderwać, gra jest bardzo uzależniająca…

Hm… Mówi się trudno, wpisy na bloga będę produkować w wolnych chwilach jak przyjadę do domu – a że przyjeżdżam raz na tydzień… To można sobie wyliczyć, że wpisy będą pojawiały się jeszcze rzadziej. Bo taki wpis trzeba przemyśleć, napisać, znowu przemyśleć… Czyli teraz nie musicie się obawiać postów raz na tydzień, tylko raz na miesiąc… Chyba że – jak Bóg i Komisja Stypendialna da – dostanę stypendium z programu Kierunki Zamawiane. Jeśli ktoś nie wie co to jest, to tłumaczę:

Gdzieś tam u góry zorientowali się że więcej osób idzie na kierunki humanistyczne i pokrewne, a nie na kierunki ścisłe – jak Matematyka/Informatyka itp. Postanowili więc stworzyć program Kierunki Zamawiane (Finansowany przez UE™) który ma przekonać młodzież na pójście na studia ścisłe. Jedną z marchewek które oferuje ten program jest stypendium 1000 zł na miesiąc.

Jeśli dostanę takie stypendium – czego bardzo bym teraz chciał – mógłbym kupić sobie jakiegoś laptopa by móc coś zrobić. Tachanie mojego blaszaka do Opola, nie jest dla mnie zbyt kuszące – no chyba że ktoś ma do zaoferowania transport…

Z informacji technicznych, jeśli w końcu zabiorę się za pisanie nowych wpisów, możecie oczekiwać rozpoczęcia cyklu postów które będą miały za zadanie wyjaśnić nowicjuszom – zupełnie takim samym jak ja – jak działają niektóre rzeczy w programowaniu. Mam nadzieje inspirować się wykładami które zasłyszę na politechnice, ale będzie też trochę materiałów które sam chce zbadać.

To by było na tyle.

PS:Kolejny wpis pojawi się, mam nadzieje, na dniach – chyba, że nie zdobędę weny lub czasu by dokończyć jeden ze szkiców.

Wersja darmowa Dropboxa oferuje od 2 GiB do 10 GiB – jeśli dobrze pamiętam, co prawda zdobycie tych 10 GiB jest trochę uciążliwe ale to możliwe. Standardowo przy instalacji dostajemy 2 GiB przestrzeń na serwerach firmy. By z nich skorzystać należy zainstalować oprogramowanie udostępnione na stronie usługi, można co prawda skorzystać także z interfejsu internetowego usługi, ale nie jest to aż tak wygodne jak program.

Po zainstalowaniu programu – który działa na Windowsie, Linuksie i MacOsie – zostaniemy poproszeni o zalogowanie się lub zarejestrowanie. Nie jest to jakieś skomplikowane więc tego opisywać nie trzeba. Domyślny folder który będzie synchronizowany z naszą prywatną chmurą znajduje się w Moje Dokumenty/Dropbox. Jeśli do niego wejdziemy, to zauważymy że obok ikonek wszystkich plików i folderów w nim, znajdują się dodatkowe symbole. Zielony ptaszek oznacza że wersja pliku/folderu jest u nas identyczna jak w chmurze, zaś 2-strzałki układające się w koło na niebieskim tle oznacza że dany plik/folder jest różny od tego co jest w chmurze i należy go synchronizować.

Teraz zawsze gdy uruchomimy program i coś w naszym dropboxowym folderze zmienimy, to wszelkie zmiany zostaną zsynchronizowane z serwerem, a gdy zalogujemy się z innego komputera także z tym innym komputerem.

Do czego może nam się ów dropbox przydać? Do tego do czego został wymyślony, czyli do synchronizacji plików między naszymi komputerami. Oprócz tego mamy także możliwość udostępniania tych plików dla wszystkich – albo raczej dla tych którzy mają odpowiedni link. Możemy także dzielić nasze pliki z innym kontem przez shared folders, ale jako że mi to nie było potrzebne, nie korzystałem z tego, więc nie mogę się na ten temat wypowiedzieć.

Jak pisałem, najpierw mamy tylko 2 GiB miejsca w naszej prywatnej chmurze. Ale jak to zwiększyć, do tych 10 GB? Jest na to jeden sposób, musimy przekonać paru naszych kolegów (~32 kolegów), by zarejestrowali się z naszego ref-linku – ja też was o to proszę . Jeśli ktoś zarejestruje się z naszego linku to dostaniemy dodatkowe 250 MiB, i my i nasz kolega. Jeśli zaś jesteśmy studentami, albo mamy e-maila w domenie *.edu, możemy podwoić ilość miejsca dostawanego za jednego ref-linka, czyli będziemy dostawać 500 MiB i będziemy mogli zwiększyć zapas naszego miejsca o 16 GiB ( czyli do 18 GiB na darmowy koncie ). By to zrobić należy się zweryfikować na stronie: https://www.dropbox.com/edu – należy mieć już utworzone konto. Niestety Politechniki Opolskiej z automatu nie zatwierdza – choć myślę że przez domenę edu.pl. By dostać jeszcze 250 MiB należy wykonać 5 zadań ze strony: https://www.dropbox.com/gs.

Program zaawansowany nie jest, potrafi wyświetlić:

• Nazwa pliku – zaawansowany feature co nie he he
• Wielkość pliku – jest wyświetlane 6 wartości, wyższa i niższa część 64 bitowego inta (tak Windows przechowuje – albo zwraca – wielkość pliku), wielkość pliku w bajtach, kilobajtach, megabajtach i gigabajtach.
• “Czasy” plików – czyli w kolejności: czas stworzenia pliku, czas ostatniej modyfikacji i czas ostatniego dostępu do pliku. Te wartości są zwracane w postaci unixowego timestampa.
• Atrybuty pliku – wyświetlane są jakie artybuty plik posiada, wszystkie artybuty można znaleźć tutaj: http://msdn.microsoft.com/en-us/library/gg258117(v=vs.85).aspx

Tutaj znajduje się kod źródłowy: http://dl.dropbox.com/u/35418266/projekty/finfo/finfo-0.1.3.cpp
A tutaj wersja binarna pod Windowsa: http://dl.dropbox.com/u/35418266/projekty/finfo/finfo-0.1.3.exe